[REC] (2007) – Review

Η ταινία [REC], σε σκηνοθεσία των Jaume Balagueró και Paco Plaza, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές ταινίες τρόμου της σύγχρονης ευρωπαϊκής κινηματογραφίας. Γυρισμένη και κυκλοφορημένη το 2007 στην Ισπανία, η ταινία δεν άργησε να αποκτήσει διεθνή φήμη, τόσο για τη φρέσκια κινηματογραφική της προσέγγιση όσο και για την αδρεναλίνη που προσφέρει στους θεατές.

Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα φαινομενικά κοινό βράδυ, όταν μια δημοσιογράφος και ο operateur της συνοδεύουν συνεργείο πυροσβεστών για τις ανάγκες ενός τηλεοπτικού reportage ρουτίνας. Όμως, όταν καλούνται να απαντήσουν σε μια κλήση σε μια πολυκατοικία της Βαρκελώνης, τα γεγονότα παίρνουν μια τρομακτική και αναπάντεχη τροπή. Η αφήγηση περιορίζεται αποκλειστικά στην οπτική της κάμερας του operateur, δημιουργώντας έτσι μια έντονη αίσθηση ρεαλισμού και εγγύτητας στα γεγονότα.

Αυτό που καθιστά το [REC] μοναδικό είναι η χρήση της τεχνικής του found footage (υλικό που παρουσιάζεται ως δήθεν αυθεντικό βιντεοσκοπημένο υλικό). Η επιλογή αυτή εντείνει την αίσθηση του εγκλεισμού και της αβεβαιότητας, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τον ρυθμό της ταινίας με συνεχή κινητικότητα και απότομες μεταβάσεις. Οι σκηνές είναι φτιαγμένες να μοιάζουν αυθόρμητες και σχεδόν ντοκιμαντερίστικες, επιτρέποντας στο κοινό να βιώσει τα γεγονότα με μεγαλύτερη συναισθηματική εμπλοκή.

Από άποψη αισθητικής, το [REC] ξεχωρίζει για τη λιτή, σχεδόν μινιμαλιστική κινηματογράφηση, που ωστόσο είναι εξαιρετικά λειτουργική. Ο φωτισμός βασίζεται κυρίως σε φακούς και φυσικές πηγές φωτός μέσα στο σκηνικό, στοιχείο που εντείνει την ένταση και ενισχύει τη σκηνοθετική αυθεντικότητα. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι απόλυτα φυσικές, χωρίς την υπερβολή που συχνά συνοδεύει ταινίες τρόμου, και η χρήση μη επαγγελματιών σε δευτερεύοντες ρόλους προσθέτει μια επιπλέον νότα ρεαλισμού.

Στο επίπεδο της θεματολογίας, το [REC] υπερβαίνει τα όρια μιας απλής ταινίας τρόμου. Πέρα από την αγωνία και τον τρόμο, η ταινία λειτουργεί ως αλληγορία για τον φόβο του εγκλεισμού, της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης και της απώλειας κοινωνικής τάξης. Ο τρόμος δεν προκύπτει απλώς από το “τι” συμβαίνει, αλλά κυρίως από το “πώς” συμβαίνει και “σε ποιον” μπορεί να συμβεί. Το [REC] τοποθετεί τον θεατή στο επίκεντρο μιας κατάστασης όπου η λογική καταρρέει και η αλήθεια γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη.

Η σκηνοθετική σύμπραξη των Balagueró και Plaza αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματική: κρατούν το κοινό σε μόνιμη εγρήγορση, αποφεύγουν τα κλισέ του είδους και διατηρούν τον τρόμο πηγαίο και σχεδόν ενστικτώδη. Η ταινία διαρκεί λίγο πάνω από μία ώρα, ωστόσο η ένταση είναι τόσο συνεχής και πυκνή που αυτή η σύντομη διάρκεια λειτουργεί υπέρ της, αποφεύγοντας τον κορεσμό και κρατώντας τον θεατή αγκιστρωμένο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Τέλος, το [REC] είναι καινοτόμο όχι μόνο ως προϊόν αλλά και ως επιρροή. Η επιτυχία του οδήγησε σε πολλά sequel (και ένα αμερικανικό remake με τίτλο Quarantine), ενώ επηρέασε βαθιά το υποείδος του «ψευδο-ντοκιμαντερίστικου τρόμου». Παρά τις μεταγενέστερες προσπάθειες απομίμησης, παραμένει μια από τις πιο αγνές, αυθεντικές και σοκαριστικές εκφράσεις του τρόμου στην κινηματογραφική τέχνη.

Η ταινία προτείνεται για θέαση από όλους.

Η βαθμολογία του Fantasy Lab είναι 8/10.